Παρασκευή, 26 Ιανουαρίου 2018

Η MARIANNE ΣΤΙΣ ΠΟΛΕΙΣ




                                          «Έζησες σε όλα τα μέρη / Που ήμουν παιδί»

Επειδή έχουν περάσει σχεδόν δύο μήνες από την κυκλοφορία του βιβλίου So Long, Marianne | Ποιήματα στη Μαρία (Smili publications - Εκδόσεις Σμίλη) και πάρα πολλοί με ρωτούν για την παρουσίαση του, θα σημειώσω εδώ τις πόλεις και τις ημερομηνίες των εκδηλώσεων που έχουν, μέχρι στιγμής, προβλεφθεί να γίνουν:



27/1 KOZANH (Μπλε Ελάφι)
1/2 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ (Ακυβέρνητες Πολιτείες)
5/2 ΣΕΡΡΕΣ (Μπλε Γιακάς)
14/2 ΧΙΟΣ
15/2 ΧΙΟΣ
16/2 ΜΥΤΙΛΗΝΗ (Loft)
23/3 ΠΑΤΡΑ (Πολύεδρο)
20/4 ΡΟΔΟΣ (Κάστρο Παλιάς Πόλης)
4/5 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ (ΔΕΒΘ)
7/5 ΚΟΜΟΤΗΝΗ
18/5 ΧΑΛΚΙΔΑ


Για την Αθήνα, προς το παρόν, δεν υπάρχει κάτι. Άλλωστε, η Αθήνα - που είναι μια τέως πόλη - έχει το Facebook, ως κύριο άξονα δραστηριοτήτων της, 200 θέατρα και 5.000.000 ηθοποιούς.

Θα δούμε.

Σ.Σ.




Τρίτη, 23 Ιανουαρίου 2018

SO LONG, MARIANNE: ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΑΘΩΟΤΗΤΑ, ΣΤΙΣ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ



                                         «Είσαι το πιο όμορφο μέρος / Για να είναι κανείς νέος»

Η ποίηση του Σταύρου Σταυρόπουλου χαρακτηρίζεται από τον συνδυασμό των λεπτεπίλεπτων αποχρώσεων της αγάπης, της ηδονής και του στοχασμού με την τραγικότητα του έρωτα, της μοναξιάς και του θανάτου. Στη συλλογή ποιημάτων “So long, Marianne”, ο τίτλος είναι ένας φόρος τιμής στον Leonard Cohen και στο ομότιτλο τραγούδι που περιέχεται στο πρώτο του άλμπουμ, «Songs of Leonard Cohen». Η Marianne, η γυναίκα Μαντόνα, έρχεται αντιμέτωπη με την γυναίκα της ψυχής, του πνεύματος, του σώματος, της γέννησης, της απώλειας, της συντριβής. Με μια απλότητα που διανοίγει τρύπες στα κόκκαλα, γλώσσα εύηχη και ρέουσα και μια χαρισματική ευαισθησία, ο Σταυρόπουλος συνθέτει ένα σύμπαν συμπαγές, δυνατό και γενναίο. 

«Έφυγες / Αλλά δεν έφυγες ποτέ / Είσαι θαμμένη στα μάτια μου / Ανάμεσα στα σπαρακτικά φαντάσματα / Της αγάπης / Τα μαλλιά σου / Σκουπίζουν ακόμη το πάτωμα»

Η αίσθηση της απώλειας είναι πανταχού παρούσα στο βιβλίο. Άλλοτε με οδυνηρό και άλλοτε με λυτρωτικό τρόπο, η απώλεια συνομιλεί με την έλλειψη και με την αναθεώρηση ή τον επαναπροσδιορισμό. Ο ποιητής, με ρυθμό ροκ και με λυγμικές παρεμβάσεις, οδηγεί τον αναγνώστη όχι απλώς στην καταβύθιση στο κείμενο και στην ενδοσκόπηση αλλά σε ένα ταξίδι στην παιδικότητα, στην αθωότητα, στις «ρίζες της ύπαρξης». 

«Το σπίτι μας ήταν τελικά / Ο εξώστης του ουρανού / Από τη σωστή πλευρά του Παράδεισου / Που χώλαινε / Όλες τις χιλιετίες»

Το πέρασμα του χρόνου δεν έχει οφθαλμοφανή θέση στο “So long, Marianne». Ωστόσο υποβόσκει υποδόρια μιας και η έννοια του τέλους ξεφυτρώνει τις πιο αναπάντεχες στιγμές. Όπως και η διαδικασία της εξερεύνησης, της ανακάλυψης, της αποκάλυψης. Μέσα από τον έρωτα, το άγγιγμα, το σώμα, ο Σταυρόπουλος προσεγγίζει όλες τις διαστάσεις του ανθρώπου. Στο εν λόγω έργο, ο έρωτας συνομιλεί διαρκώς με την αγάπη. Σχεδόν ανταγωνίζονται. Αν και νιώθουμε ότι η αγάπη υπερισχύει, ο σπαραγμός του έρωτα και η διαρκής υπόκωφη αναζήτησή του δεν επιτρέπουν στον αναγνώστη τελικά να αποφασίσει. Κι αυτό είναι το ζητούμενο. Τα ποιήματα του Σταυρόπουλου παρακινούν τον αναγνώστη να νιώσει, να αφουγκραστεί και να πλανηθεί χωρίς όρια.

«Έζησες σε όλα τα μέρη / Που ήμουν παιδί» 

Στην ποιητική συλλογή «So long, Marianne», η επιστροφή στο φως, στη γη, στον «άλλο», στην αγάπη της ίδιας της αγάπης διαμορφώνουν μια ελεγεία για την σημασία της τρυφερότητας, της αφοσίωσης, της μνήμης, της απελευθέρωσης μέσω της ανανοηματοδότησης της ζωής. Το φέγγος των ποιημάτων και η ροή των λέξεων προσφέρουν ανάταση ψυχής και ένα όραμα για το αύριο όπως το ονειρευτήκαμε κάποτε, όταν όλα ήταν πιθανά…

«Να θυμηθώ: / να σε αγαπήσω καλύτερα / Στο τέλος και του επόμενου κόσμου»

Τζούλια Γκανάσου
Fractal, 17 Ιανουαρίου 2018

So Long, Marianne | Ποιήματα στη Μαρία
Σταύρος Σταυρόπουλος
Σμίλη
Δεύτερη έκδοση, Δεκέμβριος 2017
62 σελ.
ISBN 978-960-6880-78-0

Τιμή: €10,00





ArtWork:Jordi Diez Fernandez

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ



Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΡΑΞΗ ΕΝΟΣ ΚΟΣΜΟΥ: ΜΙΑ ΠΡΑΞΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ




Το σκοτάδι έχει πάντα τον τελευταίο λόγο. Ήταν και είναι η τελευταία πράξη ενός κόσμου τόσο γνωστού και άγνωστου. Το φως στοιβάζεται σε μάτια κενά, σε πλάσματα κενά, σε ανθρώπους και περιμένει την αντίστροφη πορεία του χρόνου, κάθε μέρα, για να περπατήσει πάνω στον μαύρο πάγο και να φτιάξει τον αντικατοπτρισμό που ονομάζεται ζωή. Τότε, όμως, γίνεται κάτι που δεν περιμένεις να δεις. Τη στιγμή που η τυραννία της νύχτας ξεκινά, ένα δάκρυ κυλά από τα λευκά, παγωμένα μάτια και το φως ρέει, γίνεται χείμαρρος, ευθεία γραμμή στο σώμα του σύμπαντος και στο θάμβος του ένας άνθρωπος εξαφανίζεται στον δικό του κόσμο. Απόδραση; Ελευθερία; "Πράξη εξαφάνισης", έτσι απλά.

Ο Σταύρος Σταυρόπουλος γράφει τη μύχια επιθυμία ενός κόσμου που φοβάται να πέσει πάνω στο φως και το κοιτά από τη χαραμάδα του σκότους. Αυτή η γραμμή που κάνει το αόρατο να αγγίζει το ορατό γίνεται ο κόσμος του ποιητή και το άγραφο χαρτί του Σταυρόπουλου για να μας αφηγηθεί με βραχνή, ήρεμη φωνή, την "Πράξη εξαφάνισης". Ο δημιουργός κινείται στα αποσιωπητικά του λόγου χωρίς να αποσιωπά τίποτα. Το θαυμαστικό γίνεται ερωτηματικό και η τελεία είναι το τέλος που γίνεται αρχή για να ειπωθεί η ιστορία του ανθρώπου που εξαφανίστηκε και βρέθηκε νεκρός-ζωντανός περπατώντας σε έναν άλλο κόσμο, όμορφο, έχοντας συντροφιά Εκείνη.

Η συλλογή αποτελείται από 39 ποιήματα. Χωρίζεται σε 4+1 ενότητες που όμως το αποτέλεσμα δεν ακολουθεί τη λογική των μαθηματικών, αλλά της καρδιάς και του μυαλού που συρρικνώνονται, σχεδόν αφανίζονται για να βρουν την άκρη του νήματος στην άλλη μεριά του σκοταδιού. Τέσσερις νέες εποχές, η εξής μία: το φθινόπωρο. Η εποχή που βρίσκεται ανάμεσα στο πριν και το μετά των άλλων εποχών. Εκεί που υπάρχει η συνήθεια, η σιωπή, η πέτρα και η βροχή. Τα πάντα δηλαδή.

Για τον Σταυρόπουλο δεν έχουν σημασία οι πράξεις-λόγια, αλλά οι πράξεις-σιωπή για να δραπετεύσει το φως. Ο έμπειρος ποιητής έχει καταφέρει να ορίσει ένα δικό του ύφος γραφής χωρίς να εκβιάζει τον εαυτό του. Στα ποιήματα του ακούς καθαρά τη φωνή του. Κινείται πάντα στο μέσο του χρόνου. Δεν βρίσκεται στην αρχή ή στο τέλος. Η ποίηση του είναι μια διαρκής κοσμογονία. Όπως και δω, στην "Πράξη εξαφάνισης", μια πράξη αποκάλυψης.

Αλέξανδρος Στεργιόπουλος
Το περιοδικό, 12 Δεκεμβρίου 2017


Πράξη εξαφάνισης
Σταύρος Σταυρόπουλος
Σμίλη
Δεύτερη έκδοση, Ιούλιος 2017
112 σελ.
ISBN 978-960-7793-64-5
Τιμή: €10,00

Δευτέρα, 1 Ιανουαρίου 2018

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ 2018





Αγάπη. Αλήθεια. Δικαιοσύνη. Επιείκεια. Καλοσύνη. Γενναιότητα. Ήθος. Αξιοπρέπεια. Σεβασμός. Αλληλεγγύη. Όρια. Δημιουργικότητα. Υγεία. Πραγματική ζωή.


Και πραγματική αγάπη.

Σ.Σ.




Δευτέρα, 25 Δεκεμβρίου 2017

ΤΑ ΡΟΥΧΑ (ΣΟΥ)


Η δικιά μας σχέση σταμάτησε, όπως τα ρολόγια την ώρα της πτώσης των αεροπλάνων, κι αν, όπως λέει ο Αριστοτέλης, χρόνος είναι η κίνηση από το παρελθόν προς το μέλλον, εμείς είμαστε πια άχρονοι, γιατί δεν έχουμε μέλλον.

ΕΥΣΤΑΘΙΑ ΜΑΤΖΑΡΙΔΟΥ
Τα ρούχα
Σμίλη 2017


Παρασκευή, 22 Δεκεμβρίου 2017

ΛΕΥΚΟ ΑΠΟ ΧΘΕΣ





Θεωρώ χρέος μου λοιπόν να εξηγήσω την εξήγησή σας. Αλλά πώς άραγε; νιώθω μια κάποια αμηχανία – με στόμφο, μελοδραματικά, με χλιαρή εξομολόγηση, ωμά; Εσείς στο βάθρο ή στον βόθρο σας –πάντα μπερδεύω μαζί σας τα χαμηλά και τα ψηλά– με ευφυΐα και ακρίβεια έχετε εξελιχθεί σε δόκανο εκλεπτυσμένης αναπαύσεως· πολύ συχνά άλλωστε μιλάει ο δόκτωρ Τζάσμιν για τους ανθρώπους που, μες σε ζοφερή αδράνεια, φλερτάρουνε σκιές που τους αντανακλούνε δίχως κόστος κι επ’ αόριστον. Αυτή την εντύπωση δίνετε κι εσείς τουλάχιστον σ’ εμένα, αφού σκέπτομαι περισσότερο απ’ ό,τι βλέπω και βλέπω λιγότερο από αυτό που αισθάνομαι. Σας έχετε δει μήπως ποτέ μες σε καθρέφτη που και αυτός με τη σειρά του καθρεφτίζεται σ’ άλλον καθρέφτη; Αλίμονο, το είδωλό μας ανάγεται στο άπειρο, ώσπου χιλιάδες είδωλα τρομοκρατούν το πρότυπό τους, που μάταια ψάχνει τον χαμένο εαυτό του. Με τέτοιο βλέμμα νομίζω ότι πεθαίνουμε. 

Αχ, πώς στραμπουλίζετε τα μάτια σας, αγαπητέ μου, όταν έρχομαι στο ταχυδρομείο, για να σας παραγγείλω γραμματόσημα! Είστε απαίσιος εσείς ή μήπως είμαι τρελή εγώ; Προσωπικά, πιστεύω πως είστε υπέρμαχος της αναισθησίας, και διορθώστε με, αν κάνω λάθος. Σας προδίδει το βλέμμα που ρίχνετε αδικαιολόγητα προς αδιάφορα, σε κάθε περίπτωση, αντικείμενα. Απαντήστε μου! τι έχουν πια τα γάντια μου και ξερογλείφεστε μ’ αυτό το αμάλγαμα λαιμαργίας, μνησικακίας και ειρωνείας, όταν τα κοιτάτε; 

Επιτρέψτε μου να σας μιλήσω ως μοντελίστ και να σας υπενθυμίσω πως η λεπτομέρεια εμπλουτίζει τις αισθήσεις με το ωφέλιμο, καθόλου, όμως, με το αναγκαίο, και ότι με αυτόν τον τρόπο όχι μόνο ολοκληρώνει, αλλά και εγγυάται επ’ αόριστον την αναζήτηση της ομορφιάς, ειδικά όταν στραβώνει σ’ ένα μικρό τσακ που είναι κακομούτσουνο. Ο δόκτωρ Τζάσμιν λέει πως η υπερβολική ομορφιά μπουκώνει και απωθεί, διότι είναι πάρα πολύ ανεπαρκής στην τελειότητά της για την ατελή μας φύση· δεν είναι πλέον ομορφιά, για να την επιθυμούμε. Πέστε μου, λοιπόν, τι βλέπετε ή τι φαντάζεστε επιτέλους πως έχουν τα γαντάκια μου, και τα κοιτάτε μ’ αυτόν τον τρόπο δίχως να μιλάτε; Όταν το ανέφερα στον Τζάσμιν, έσκασε στα γέλια, του φάνηκε αστείο, δες, Φρίντα, πώς συμπίπτουν δύο ψευδείς πραγματικότητες εκεί όπου η φαντασία διαψεύδει τα συμβάντα χωρίς να τα ακυρώνει κι εκεί όπου τα ακυρώνει δίχως να τα διαψεύδει. Κι αυτό είναι παγίδα, απ’ ό,τι κατάλαβα εγώ. Κοιτάτε τα γάντια μου, αλλά σπανίως μου λέτε καλημέρα! Αχ, μια τρέλα, τρέλα, αυτή η αμφίβια τρέλα επικράτησης ενός πνιγμένου στη στεριά! Κι έτσι, χαζούλη, το βάζετε στα πόδια. Res; Είμαι ένα res! που θα ’λεγε και ο πάστορας. Φαντάζεστε ότι, επειδή φοράω γάντια, αυτό με κάνει ακαταμάχητη; Φαντάζεστε ότι είμαι ένας θηλυκός Ζορό! Bγάλτε τότε κι εσείς το ξίφος σας, χαζούλη! Εμπρός! Πιστεύετε άραγε στην πληρότητα της λεπτομέρειας ή έχετε ψευδαισθήσεις; Σας μιλώ για τα γαντάκια μου, γι’ αυτήν τη λεπτομέρεια που ανατρέπει τις συμβάσεις χωρίς να γίνεται προκλητική, αλλά την ίδια ακριβώς στιγμή γίνεται καινοτόμος χωρίς κανένα ίχνος ανταρσίας. Κι εσείς που είστε του δημοσίου, συμβατικούλης, ντροπαλούλης, το εκτιμάτε, όπως και να ’χει. Ναι; 


 
Ιφιγένεια Σιαφάκα
ΛΕΥΚΟ ΑΠΟ ΧΘΕΣ
εκδ. Σμίλη